Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν

Είχα πάει για μπάνιο σήμερα σε μια από τις καλύτερες παραλίες που υπάρχουν κοντά στην Αθήνα.
Λίγος κόσμος μιας και είναι δεκαπενταύγουστος και μια θάλασσα "λάδι" που δε σου έκανε καρδιά να βγεις έξω.
Και εκεί που έλεγα πόσο τέλεια μπορεί να κυλίσει η μέρα σήμερα βλέπω 5 μέτρα μακριά από μένα ένα πατέρα να μαλώνει το παιδί του ηλικίας κάτω των πέντε.

Γενικά έχω μια ευαισθησία με τα παιδιά, πιστεύω ότι σαν ενήλικες εμείς είμαστε η πηγή των συναισθημάτων τους.
Αν μας βλέπουν στεναχωρημένους θα είναι και αυτά στεναχωρημένα, αν είμαστε θυμωμένοι και νευρικοί θα είναι και αυτά το ίδιο.
Ο πατέρας αυτός λοιπόν εκεί που φώναζε στο παιδί του, εικόνα που έχουμε ξαναδεί πολλές φορές, του δίνει μια σφαλιάρα με το βρεγμένο χέρι τόσο δυνατή που του άφησε κόκκινα σημάδια από τα δάχτυλα του στο μάγουλο για τουλάχιστον 5 λεπτά που ήμουν εκεί....
...γιατί αυτό με έκανε να μαζέψω τα πράγματα μου και να φύγω.
Γιατί?
Γιατί ήμουν νευριασμένος με εμένα που δεν είχα τα κότσια να του μιλήσω.
Γιατί δεν έκανα κάτι για το παιδάκι που θα μεγαλώσει δίπλα σε ένα πατέρα που σίγουρα θα το ξαναχτυπήσει τόσο άσχημα πολλές φορές ακόμα.
Θα μου πεις τι μπορείς να κάνεις....
Αν δεν μπορείς να κάνεις τίποτα τότε δεν έχει αλλάξει και τίποτα στους μηχανισμούς της κοινωνίας που αποτρέπουν τέτοιες συμπεριφορές από τότε που είμασταν εμείς, η γενιά των 35-40, παιδιά.
Τότε ήταν ο κανόνας, ο πατέρας να χτυπάει τα παιδιά αλύπητα, φαινόταν τόσο φυσικό μιας και το κάναν σχεδόν όλοι. Ο γονιός που δε χτύπαγε θεωρούταν ειρωνικά "προοδευτικός" και ήταν δακτυλοδεικτούμενος.
Αλλά σήμερα? Σήμερα που υπάρχει ενημέρωση? που θεωρητικά δε θα θέλαμε να κάνουμε στα παιδιά μας τα ίδια που κάνανε σε εμάς οι γονείς μας να επαναλαμβάνεται το φαινόμενο?

Από τη μια θέλω να πιστεύω ότι αυτό ήταν μια περίπτωση απομονωμένη και από την άλλη ξανασκέφτομαι το παιδάκι τι έχει να τραβήξει από αυτό τον πατέρα, και γυρνάω πάλι στο μηδέν.